က်ေနာ္လည္း ကမန္းကတမ္း အိမ္ေပၚတက္ေျပးၿပီး ကင္မရာယူ၊ အေႏြးထည္ ေကာက္ဝတ္ၿပီး တာေမြပလာဇာ ဘက္ကုိ ေျပးလာခဲ့တယ္။ လမ္းေပၚမွာေတာ့ ဟိုနားတစု သည္နားတစုနဲ႔ လူေတြ ေမွ်ာ္ၾကည့္ေနတဲ့ဘက္ကုိ ဦးတည္ေျပးသြားရင္း တကၠစီငွားတယ္။ ပထမတစီးက မလုိက္၊ လမ္းေတြ ပိတ္ထားမယ္ထင္တယ္တဲ့။
ေနာက္ ဒုတိယတစီး အဆင္ေျပသြားတယ္။ “အကုိ က်ေနာ္ ခုန ေပါက္ကြဲတဲ့ဆီ သြားခ်င္တယ္” တၿမိဳ႕လံုး သိေနတဲ့ ေပါက္ကြဲမႈ အေၾကာင္းကုိေတာ့ က်ေနာ္ ေသေသခ်ာခ်ာ ေျပာျပဖို႔မလို။ တကၠစီသမားက က်ေနာ့္ကို ေပါက္ကြဲမႈ ျဖစ္ေနတဲ့ ဆီကုိ ဦးတည္ေမာင္းေပးပါတယ္။
“က်ေနာ္လည္း ခုနကမွ ဟိုဘက္ကေန ပတ္ေမာင္းလာတာ။ က်ေနာ္ အလံုဘက္မွာ ရိွေနတာ ေျမကုိ တုန္သြား တာပဲ” ကားသမားေျပာျပတာနားေထာင္ရင္း ခဏပဲ ေမာင္းရေသးတယ္။ စက္ဆန္းဘက္ေရာက္ေတာ့ မီးၫြန္႔က
ျမင္ေနရၿပီ။ ေရွ႕ဆက္ေမာင္းဖို႔က အဆင္မေျပေတာ့။ လမ္းပိတ္ထားလို႔ ကားေတြတျဖည္းျဖည္း က်ပ္လာတာနဲ႔ က်ေနာ္လည္း ကားကို ရပ္ခုိင္း၊ ပုိက္ဆံရွင္းေပးၿပီးတာနဲ႔ မီးၫြန္႔ရိွတဲ့ေနရာဆီ ဦးတည္ ေျပးသြားေတာ့တယ္။
တေနရာအေရာက္ ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာ လူတစု ဝိုင္းအံုေနတာနဲ႔ ဝင္ၾကည့္လုိက္ေတာ့ ဦးေခါင္းပိုင္းကို ပုဆိုးနဲ႔ အုပ္ထားတဲ့ အမ်ိဳးသမီး အေလာင္းတခုကုိ ပလက္ေဖာင္းေပၚမွာ တင္ထားတာေတြ႔တယ္။ “ေခါင္းျပတ္သြားတာ” က်ေနာ္ လန္႔သြားတယ္။ အေျခအေန ေတာ္ေတာ္ဆိုးေနၿပီဆိုတာ စိတ္ထဲက အလုိလုိသိသြားတာနဲ႔ မီးေလာင္တဲ့ဆီ ဆက္ေျပးလာခဲ့တယ္။
အဝင္ဝမွာလည္း မီးသတ္ကားေတာ္ေတာ္မ်ားမ်ား ျပည့္ေနၿပီ။ မီးသတ္ကားေတြ ေက်ာ္ၿပီး မီးေလာင္ ေနတဲ့ ေနရာ ေရာက္ေတာ့ မီးသတ္သမား ေလးေယာက္ မီးေတြ တဟုန္းဟုန္း ေလာင္ေနတဲ့ ၾကားထဲ ဝင္ၿပီး မီးသတ္ပုိက္ကုိ ဆြဲသြင္း ေနၾကတယ္။
ခဏေနေတာ့ သူတို႔ေတြ မီးစသတ္ပါတယ္။ က်ေနာ္လည္း အေဝးကေနၿပီး ဓါတ္ပံု႐ိုက္ေနတယ္။ တျဖည္းျဖည္း သူတို႔ေတြ မီးေတာက္နဲ႔ ပိုနီးတဲ့ ေနရာ ဝင္သြားတယ္။ က်ေနာ္လည္း ေနာက္ကေန တျဖည္းျဖည္း ကပ္လုိက္သြားၿပီး ဓါတ္ပံု လုိက္႐ိုက္တယ္။ ခဏေနေတာ့ ဓါတ္ပံု သတင္းေထာက္ ေတာ္ေတာ္ မ်ားမ်ား ေရာက္လာၿပီး သူတို႔ကုိ ဓါတ္ပံု ႐ိုက္တယ္။
က်ေနာ္လည္း ဓါတ္ပံု႐ိုက္ရတာ ေက်နပ္ေလာက္တဲ့အေျခအေနမွာ ေနာက္ကုိ ျပန္ဆုတ္ၿပီး မီးေလာင္ေနတဲ့ အေဆာက္အဦးရဲ႕ တဘက္က လူေနအိမ္ေတြ ၾကည့္လုိက္ေတာ့ က်ေနာ္ လန္႔သြား ရေလာက္ေအာင္ ျမင္ကြင္းက ဆန္းေနတယ္။ အိမ္ေတြအားလံုးရဲ႕ အေပၚပုိင္းေတြဟာ စုတ္ျပတ္ ပ်က္စီး ေနတယ္။
က်ိဳးပဲ့ေနတဲ့ အိမ္ေတြထဲမွာ သြပ္ျပားအစုတ္အျပတ္ေတြကလည္း တမင္ ထိုးသိပ္ထည့္ထားသလိုပဲ။ လမ္းမ်က္ႏွာစာ မွာရိွတဲ့ အိမ္တိုင္းလုိလို ပ်က္စီးေနတယ္။ ေနာက္အိမ္တန္းရဲ႕ ေနာက္ဘက္က ဒုတိယ အိမ္တန္းကုိ ၾကည့္လိုက္ေတာ့လည္း ပံုစံတူနီးပါး ပ်က္စီးေနတယ္။ ဒီအိမ္ေတြက လူေတြေနသလား က်ေနာ္ ေတြးေနတုန္းရိွေသးတယ္။ လူတေယာက္ေျပာသံက လူေတြအားလံုး လန္႔ၿပီး ထြက္ေျပးကုန္ၿပီတဲ့။ မီးေလာင္တဲ့ အေဆာက္အဦးပတ္လည္ အားလံုး ဒီအတိုင္းပဲဆိုတာ ထပ္သိလုိက္ရတယ္။
ခဏေနေတာ့ မီးသတ္သမားေတြ ဌာနဆိုင္ရာ ဝန္ထန္းေတြ စု႐ံုးစု႐ံုး အလုပ္႐ႈပ္ေနတဲ့ ေနရာေရာက္ေတာ့ သူတို႔ရဲ႕ စကားေျပာစက္ေတြကို နားစြင့္ရင္း ေသဆံုး၊ ဒဏ္ရာရ စာရင္းေတြ ၾကားရတယ္။ သံုးနာရီ ၅၄ မိနစ္မွာ က်ား ခုႏွစ္၊ မ ေလးေယာက္ေသ၊ ဒဏ္ရာရရိွသူ ၅၄ ေယာက္။ အဲဒီထဲမွာ အလာတုန္းက ေတြ႔ခဲ့တဲ့ ပလက္ေဖာင္းေပၚက အမ်ိဳးသမီးတဦးလည္း ပါမယ္ထင္ပါတယ္။
“အေမ၊ အေမေရ”၊ “အေမရိွလား” စက္ဆန္းရပ္ကြက္သားတဦးဟာ တိတ္ဆိတ္ၿပီး က်ိဳးပဲ့ပ်က္စီးေနတဲ့ အိမ္တလံုး ထဲကုိ ခက္ခက္ခဲခဲဝင္ၿပီး သူ႔အေမကို ေအာ္ေခၚေနပါတယ္။ စုတ္ျပတ္ေနတဲ့ သြပ္ျပားစေတြကလည္း အိမ္အတြင္း
မွာ အျပည့္။ ဒါေပမယ့္ သူ မရမက တိုးဝင္ၿပီး သူ႔အေမကုိ ေအာ္ေခၚေနပါတယ္။
ခဏေနေတာ့ မီးသတ္နဲ႔ ကယ္ဆယ္ေရးဝန္ထမ္းေတြက ဓါတ္မီးကုိယ္စီနဲ႔ သူ႔အေမကုိ ကူရွာေပးေနပါတယ္။ ဒါေပမယ့္ ေၾကာင္တေကာင္ခိုေနဖို႔ေတာင္ အႏၲရာယ္မကင္းႏုိင္တဲ့ အိမ္ထဲက ဘာသံမွ ထြက္မလာ။ စက္ဆန္း ရပ္ကြက္သားကေတာ့ ျပန္ထြက္လာပါတယ္။ သူ႔ေျခေထာက္မွာ သြပ္ျပားရွရာေတြနဲ႔ ေသြးအလိမ္းလိမ္း။
ေသြးပ်က္ေလာက္တဲ့ ေပါက္ကြဲသံေၾကာင့္ အိပ္ေမာက်ေနရာကေန ထြက္ေျပးသြားၾကတဲ့ အိမ္ရွင္ေတြ၊ အေမွာင္
ၾကားက ဒီသြပ္ျပားေတြနဲ႔ အပ်က္အစီးေတြကို ဘယ္လုိမ်ား ေက်ာ္ျဖတ္သြားၾကသလဲ။ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာေတာ့ ပေဟဠိတခု က်န္ေနခဲ့တယ္။
က်ေနာ္လည္း မီးေလာင္ဝန္းက်င္ ျမင္ကြင္းေတြကုိ ဓါတ္ပံုဆက္႐ိုက္ေနခဲ့တယ္။ မီးသတ္သမားေတြေရာ ကယ္ဆယ္ေရးသမားေတြေရာ ေတာ္ေတာ္ေလးကုိ စြန္႔စားလႈပ္ရွားေနရတာေတြ ေတြ႔ေနရတယ္။ က်ေနာ္
ႏုိင္ငံျခား႐ုပ္ရွင္ေတြထဲမွာေတြ႔ရသလို အဆင့္ျမင့္ ပစၥည္းေတြမသံုးဘဲ သူတို႔ေတြဟာ အႏၲရာယ္နဲ႔ အနီးဆံုးမွာ ႐ိုးရွင္းစြာနဲ႔ လႈပ္ရွားေနၾကတယ္။ သြပ္ျပားနဲ႔ သံဆူးေတြ ႐ႈပ္ေနတဲ့ မီးေလာင္ျပင္မွာ သူတို႔ေတြ ဓါတ္မီးေတာင္ ကုိယ္စီ မပါၾကဘူး။
ဘာေၾကာင့္ေလာင္တယ္ဆိုတာကို အတိအက် မသိႏုိင္ေသးခ်ိန္မွာေတာ့ မီးသတ္ အရာရိွ တဦးရဲ႕ ကန္႔ ေပါက္ကြဲမႈ လည္း ျဖစ္ႏုိင္တယ္ ဆိုတဲ့ အသံကို ၾကားမိတယ္။ ေလာင္ကၽြမ္းေနတဲ့ မီးရဲ႕ အေရာင္ကုိ အကဲခတ္ရင္း သူ အေဝးကေန သတိေပးပါတယ္။
“အားလံုး ေနာက္ျပန္ဆုတ္ပါ မီးေရာင္က ျပာလာရင္ သတိထားရတယ္ဗ်။” ဟု သူက ဆက္ေျပာတယ္။
ဓါတ္ပံုေကာင္းတပံုရဖို႔ဟာလည္း ဓါတ္ပံုသမား တေယာက္ရဲ႕ ႐ူးသြပ္မႈ ျဖစ္တတ္တဲ့ အတြက္ က်ေနာ္လည္း အႏၲရာယ္ကုိ မေၾကာက္အား။ အခ်ိန္မေရြး ေပါက္ကြဲမႈ ျဖစ္လာႏိုင္တဲ့ ဧရိယာ အတြင္းမွာ က်ေနာ္ ဝင္ေနမိတယ္။ အဲဒီလိုပဲ မီးသတ္သမားေတြလည္း မီးၿငိမ္းသတ္ခ်င္တဲ့ ႐ူးသြပ္မႈမ်ိဳး ရိွေနၾကမွာပါပဲ။
ဓါတုေဗဓ ပစၥည္းမ်ားပါ ပါဝင္ ေလာင္ကၽြမ္း ေနတယ္လုိ႔ သံသယ ရိွသည့္တိုင္ မီးခိုးေငြ႔ေတြ ၾကားမွာ ေအာက္စီဂ်င္ဗူး အသံုးျပဳသူ တေယာက္ကို ျမင္ႏုိင္ဖို႔ကလည္း အံ့ၾသစရာ တခု ျဖစ္ေနမွာ အမွန္ပဲ ထင္ပါတယ္။ ခဏေနေတာ့ ဆုတ္ခဲ့တဲ့ ေနရာေတြဆီ မီးသတ္နဲ႔ ကယ္ဆယ္ေရး ဝန္ထမ္းေတြ ဓါတ္မီးေရာင္ စမ္းတဝါးဝါး ေအာက္မွာ ရွာေဖြရင္း ေျမျမဳပ္ေနတဲ့ မီးသတ္ပုိက္ကုိ ေတြ႔ပါေတာ့တယ္။
မီးသတ္ပိုက္ကုိ တစတစ လမ္းေၾကာင္းလုိက္တူးေဖာ္ရင္း အပ်က္အစီးေတြၾကားက သြပ္ျပားတခုေအာက္ကေန တစံုတခုကုိ ဆြဲထုတ္ပါတယ္။ ဘယ္သူမွန္း မသိႏုိင္ေတာ့တဲ့ အနီေရာင္ ယူနီေဖာင္းဝတ္ မီးသတ္ရဲေဘာ္တဦး
ျဖစ္ေနပါတယ္။
“မ်က္ႏွာက ပ်က္ေနၿပီ ဘယ္သူမွန္းမသိဘူး”
“အဲဒီတေယာက္ပဲလား၊ ရွာဦး ေသခ်ာရွာဦး”
“အဖြဲ႔ လူေတြ စစ္ၾကပါ”
မီးသတ္နဲ႔ ကယ္ဆယ္ေရးဝန္ထမ္းေတြ အခ်င္းခ်င္းေျပာေနစဥ္မွာပဲ ေနာက္ထပ္ မီးသတ္တဦးရဲ႕ ႐ုပ္အေလာင္းတခု ထပ္ေတြ႔တယ္။ ေနာက္ မီးသတ္စီးတဲ့ ဖိနပ္တဘက္၊ တျခမ္းပဲ့ေနတဲ့ မီးသတ္ ဦးထုပ္။ ေနာက္ထပ္ ေပါက္ကြဲမႈေၾကာင့္ ေသဆံုး သြားတဲ့ မီးသတ္ေတြ အပ်က္အစီးေတြ ၾကားထဲမွာ ရိွေနေသးတယ္ ဆိုတာ ေသခ်ာသြားပါၿပီ။
ရန္ကုန္တိုင္း မီးသတ္ဗဟိုဌာနမွ အရာရွိတဦးရဲ႕ အဆိုအရေတာ့ မီးသတ္တပ္ဖြဲ႔ဝင္ ငါးေယာက္ ေသဆံုးၿပီး ၃၇ ေယာက္ ဒဏ္ရာရရွိတယ္လို႔ ေျပာပါတယ္။
သူတို႔ရဲ႕ မီးသတ္ကား ဏ/၅၈၅၃ ဟာလည္း ႀကီးႀကီးမားမားအရာဝတၳဳနဲ႔ ထိမွန္ထားတာမေတြ႔ရေပမယ့္ စုတ္ျပတ္ ပ်က္စီးေနပါတယ္။ ဘယ္လုိေပါက္ကြဲမႈေၾကာင့္ ဒီလိုပ်က္စီးသြားသလဲဆိုတာ က်ေနာ္ မေတြးတတ္ေအာင္ပါ။
ဒီျမင္ကြင္းေတြဟာ က်ေနာ့္ ကင္မရာ View Finder အေပါက္က ေနၾကည္ဆဲခဏမွာ Shutter ခလုပ္ကုိ ႏွိပ္ဖို႔ စိတ္ကူးေတြကလြဲလို႔ ဘာမွခံစားလုိက္ရတာ မရိွေသးဘူး။ ဒါေပမယ့္ Play ခလုပ္ကုိႏွိပ္ၿပီး ပံုျပန္စစ္မိတဲ့အခ်ိန္မွာ က်ေနာ့္စိတ္ေတြ ျပာေဝသြားေလာက္ေအာင္ ထိတ္လန္႔သြားခဲ့တယ္။
အခ်ိန္ေတြက တစတစ ကုန္လြန္သြားတယ္။ တေငြ႔ေငြ႔ေလာင္ေနတဲ့ မီးၫြန္႔ၾကီးကလည္း ရိွေနဆဲ။ ေကာင္းကင္မွာ လည္း မီးခိုးလိပ္ၾကီးေတြက မေကာင္းဆိုးဝါး တေကာင္လုိပဲ။ မီးသတ္သမားေတြ၊ ၾကက္ေျခနီ ေတြလည္း သူတို႔ အလုပ္ သူတို႔လုပ္၊ လူအုပ္ၾကီးကလည္း ေငးေမာၾကရင္း၊ စုတ္သပ္ရင္း သူတို႔ အလုပ္ သူတို႔လုပ္ေနၾကတယ္။ ရဲဝန္ထမ္းေတြလည္း ဟိုတစ သည္တစ သဲလြန္စ လုိက္ေကာက္ၾကရင္း အလုပ္လုပ္ေနတယ္။ ယာဥ္ထိန္းရဲေတြ လည္း လမ္းသြားလာမႈ အဆင္ေျပေအာင္ သူတို႔အလုပ္ သူတို႔ လုပ္ေနၾကတယ္။
ေလး နာရီနဲ႔ ၄၅ မိနစ္ရိွသြားၿပီ၊ က်ေနာ္လည္း ကုိယ့္အလုပ္ကုိယ္လုပ္ဖို႔ ျပန္လွည့္လာခဲ့တယ္။ က်ေနာ့္စိတ္ထဲမွာ အလုပ္တခု လုပ္ေနခဲ့တယ္။ ေသဆံုးသြားခဲ့ၾကတဲ့ မီးသတ္ ရဲေဘာ္ေတြ၊ အာဇာနည္ သူရဲေကာင္းေတြ အျဖစ္ က်ေနာ့္ စိတ္ထဲမွာ သူတို႔ကုိ ေခၚလာခဲ့တယ္။
(လူေပါင္း ၂၀ ေက်ာ္ ေသဆံုးခဲ့သည့္ စက္ဆန္းကူးတို႔ဆိပ္ရပ္ကြက္ ေပါက္ကြဲမီးေလာင္မႈတြင္ က်ဆံုးသြားေသာ မီးသတ္ရဲေဘာ္မ်ားအား ဂုဏ္ျပဳေရးသားသည္။)
လွေက်ာ္
source by :
မဇၩိမ
